मिरमिर पछि उज्यालो भयो भएन घमाइलो
यो मनको साथी नपाए सम्म हुदैन रमाइलो।
कुहिरो ढुँडी उडेर गयो आएन वसन्त
मनको त्रास वढेर आयो भएन एकान्त।
मनका कुरा हिमाल माथी हावाझैं चिसिए
एकान्त मनको सितल पवन राँकोमै मिसिए।
तापनि मेरो छल्केको मुटु सगरमाथामा
डुबुल्किमार्न खोजेको हुन्छ त्यो म्रित सागरमा।
म मस्किदिन्छु ति तिम्रो हाँसो मुस्केकै भरमा
ति हाँसो उडे त्यो सेतो ढुडि उडेझैं बगरमा।
म झस्किदिन्छु ढुङ्गाको चट्टान पुरानो चिहानमा
फर्केर फेरि आँउछु भन सुनौलो विहानमा।
खुसिले भन्छु यो मनभित्र आउनेछ घमाइलो
मनको साथी नपाए सम्म हुदैन रमाइलो।।